Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quis istum dolorem timet? Aliter autem vobis placet. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Etsi qui potest intellegi aut cogitari esse aliquod animal, quod se oderit?

Cur id non ita fit? Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus.

At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia? Laboro autem non sine causa; Maximus dolor, inquit, brevis est. Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit? Nihil enim iam habes, quod ad corpus referas; Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest.

Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. Duo Reges: constructio interrete. Nihil acciderat ei, quod nollet, nisi quod anulum, quo delectabatur, in mari abiecerat. Quoniam, si dis placet, ab Epicuro loqui discimus. Cur id non ita fit? Itaque eos id agere, ut a se dolores, morbos, debilitates repellant. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Ea possunt paria non esse.

• Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio?
• An nisi populari fama?

In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius. At, illa, ut vobis placet, partem quandam tuetur, reliquam deserit. Atque adhuc ea dixi, causa cur Zenoni non fuisset, quam ob rem a superiorum auctoritate discederet.

Id enim natura desiderat. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Ille incendat? Hic nihil fuit, quod quaereremus. Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Compensabatur, inquit, cum summis doloribus laetitia. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem.

Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Beatus sibi videtur esse moriens. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante.

Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Quid me istud rogas? At Zeno eum non beatum modo, sed etiam divitem dicere ausus est. Quae cum essent dicta, discessimus. Vidit Homerus probari fabulam non posse, si cantiunculis tantus irretitus vir teneretur;

Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam. Terram, mihi crede, ea lanx et maria deprimet. Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant.

Inde igitur, inquit, ordiendum est. Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur. Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur. Falli igitur possumus. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Idque testamento cavebit is, qui nobis quasi oraculum ediderit nihil post mortem ad nos pertinere? Si autem id non concedatur, non continuo vita beata tollitur. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia.

• Quamquam in hac divisione rem ipsam prorsus probo, elegantiam desidero.
• Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius.
• Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias?
• Cui Tubuli nomen odio non est?

An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit. Eadem nunc mea adversum te oratio est. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Quis Aristidem non mortuum diligit? Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus.

1. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam.
2. Num igitur eum postea censes anxio animo aut sollicito fuisse?
3. Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere.
4. Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis?

Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Luxuriam non reprehendit, modo sit vacua infinita cupiditate et timore. Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Quare conare, quaeso. Atqui pugnantibus et contrariis studiis consiliisque semper utens nihil quieti videre, nihil tranquilli potest. Cupiditates non Epicuri divisione finiebat, sed sua satietate. Pauca mutat vel plura sane; Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo voluptatem.

Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Prave, nequiter, turpiter cenabat; Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Quid ergo attinet dicere: Nihil haberem, quod reprehenderem, si finitas cupiditates haberent? Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Heri, inquam, ludis commissis ex urbe profectus veni ad vesperum. Hoc non est positum in nostra actione. Ut aliquid scire se gaudeant? Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. Collatio igitur ista te nihil iuvat.

1. Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum.
2. Num igitur utiliorem tibi hunc Triarium putas esse posse, quam si tua sint Puteolis granaria?
3. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum.
4. Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri.
5. Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster?
6. Et quod est munus, quod opus sapientiae?

• Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet.
• Eodem modo is enim tibi nemo dabit, quod, expetendum sit, id esse laudabile.
• Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante.
• Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas.

1. Ut scias me intellegere, primum idem esse dico voluptatem, quod ille don.
2. Eadem nunc mea adversum te oratio est.
3. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia.
4. Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est?
5. Etiam beatissimum?

Recte dicis; Quibus natura iure responderit non esse verum aliunde finem beate vivendi, a se principia rei gerendae peti; Quis enim potest ea, quae probabilia videantur ei, non probare? Eadem nunc mea adversum te oratio est.

Id Sextilius factum negabat. Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem.