Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Hunc vos beatum; Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Sed haec omittamus; Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Duo Reges: constructio interrete. Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos?

Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Velut ego nunc moveor. Num quid tale Democritus? Idemne, quod iucunde? Quid enim? Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Quid ergo attinet dicere: Nihil haberem, quod reprehenderem, si finitas cupiditates haberent? Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas?

Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Utilitatis causa amicitia est quaesita. Hoc est non dividere, sed frangere. Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium. Eadem nunc mea adversum te oratio est. Prioris generis est docilitas, memoria; Ita cum ea volunt retinere, quae superiori sententiae conveniunt, in Aristonem incidunt; Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret. Stoici scilicet.

Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Gracchum patrem non beatiorem fuisse quam fillum, cum alter stabilire rem publicam studuerit, alter evertere. Illi enim inter se dissentiunt. Tu quidem reddes; Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus.

Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Vide, ne etiam menses! nisi forte eum dicis, qui, simul atque arripuit, interficit. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Bonum negas esse divitias, praeposìtum esse dicis? Sit enim idem caecus, debilis. Falli igitur possumus. Ea, quae dialectici nunc tradunt et docent, nonne ab illis instituta sunt aut inventa sunt? Ut id aliis narrare gestiant? Quid censes in Latino fore? Animum autem reliquis rebus ita perfecit, ut corpus; Non autem hoc: igitur ne illud quidem.

Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Non semper, inquam; Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum. Non igitur bene. Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Stoici scilicet.

Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Si ista mala sunt, in quae potest incidere sapiens, sapientem esse non esse ad beate vivendum satis. Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano. Sed quid sentiat, non videtis. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Roges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacuitas doloris, divitiae, valitudo;

1. Tum, Quintus et Pomponius cum idem se velle dixissent, Piso exorsus est.
2. At certe gravius.
3. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis.
4. His similes sunt omnes, qui virtuti student levantur vitiis, levantur erroribus, nisi forte censes Ti.
5. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria.

At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Tum ille timide vel potius verecunde: Facio, inquit. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Facillimum id quidem est, inquam. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. An est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiamsi nulla comitetur infamia?

Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Frater et T. Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam;

Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Quid paulo ante, inquit, dixerim nonne meministi, cum omnis dolor detractus esset, variari, non augeri voluptatem? Mene ergo et Triarium dignos existimas, apud quos turpiter loquare? Tuo vero id quidem, inquam, arbitratu. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum.

Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Ita prorsus, inquam; Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Apud imperitos tum illa dicta sunt, aliquid etiam coronae datum; Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Summus dolor plures dies manere non potest?

Quid enim mihi potest esse optatius quam cum Catone, omnium virtutum auctore, de virtutibus disputare? Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Haec dicuntur inconstantissime. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. Utilitatis causa amicitia est quaesita.

• Tum, Quintus et Pomponius cum idem se velle dixissent, Piso exorsus est.
• Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia;
• Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat.

• Quo studio Aristophanem putamus aetatem in litteris duxisse?
• Cum audissem Antiochum, Brute, ut solebam, cum M.
• Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur;
• Non autem hoc: igitur ne illud quidem.

1. Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem.
2. Tu quidem reddes;
3. Itaque homo in primis ingenuus et gravis, dignus illa familiaritate Scipionis et Laelii, Panaetius, cum ad Q.
4. Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est.

Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Qui est in parvis malis. Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit. Suam denique cuique naturam esse ad vivendum ducem. Quod cum dixissent, ille contra. Quid, quod res alia tota est? Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo.

Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Erat enim res aperta. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Beatus sibi videtur esse moriens. Inde igitur, inquit, ordiendum est. Ad quorum et cognitionem et usum iam corroborati natura ipsa praeeunte deducimur. Restincta enim sitis stabilitatem voluptatis habet, inquit, illa autem voluptas ipsius restinctionis in motu est.

• Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D.
• Nec tamen ullo modo summum pecudis bonum et hominis idem mihi videri potest.
• Hoc sic expositum dissimile est superiori.
• Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse;

1. Partim cursu et peragratione laetantur, congregatione aliae coetum quodam modo civitatis imitantur;
2. Ita similis erit ei finis boni, atque antea fuerat, neque idem tamen;

Huic ego, si negaret quicquam interesse ad beate vivendum quali uteretur victu, concederem, laudarem etiam; Et quod est munus, quod opus sapientiae? Etiam beatissimum? Optime, inquam. Quas enim kakaw Graeci appellant, vitia malo quam malitias nominare. Quare attende, quaeso. Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Sed ad bona praeterita redeamus.