Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Hic nihil fuit, quod quaereremus. Itaque contra est, ac dicitis; Itaque contra est, ac dicitis; Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Stoici scilicet.

• Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior.
• Cum id quoque, ut cupiebat, audivisset, evelli iussit eam, qua erat transfixus, hastam.

• Sed tamen intellego quid velit.
• Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus.
• Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn.
• Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri.

1. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse?
2. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere.
3. Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus;
4. Eademne, quae restincta siti?

Quid dubitas igitur mutare principia naturae? His enim rebus detractis negat se reperire in asotorum vita quod reprehendat.

1. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum.
2. Stulti autem malorum memoria torquentur, sapientes bona praeterita grata recordatione renovata delectant.
3. Alia quaedam dicent, credo, magna antiquorum esse peccata, quae ille veri investigandi cupidus nullo modo ferre potuerit.
4. Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc.
5. Princeps huius civitatis Phalereus Demetrius cum patria pulsus esset iniuria, ad Ptolomaeum se regem Alexandream contulit.
6. Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas?

Non enim, si malum est dolor, carere eo malo satis est ad bene vivendum. Duo Reges: constructio interrete. Certe non potest. Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Nos commodius agimus. Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit. Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem.

Graece donan, Latine voluptatem vocant. Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis? Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum.

Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Cur haec eadem Democritus? Poterat autem inpune; Sed tamen intellego quid velit. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum. Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim?

In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Eaedem res maneant alio modo. Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Itaque ad tempus ad Pisonem omnes. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio?

Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Inde igitur, inquit, ordiendum est. Ea, quae dialectici nunc tradunt et docent, nonne ab illis instituta sunt aut inventa sunt? Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Memini vero, inquam; Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Scaevolam M. Tria genera bonorum; Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit?

1. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres.
2. Quod cum dixissent, ille contra.
3. Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum.
4. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare.
5. Licet hic rursus ea commemores, quae optimis verbis ab Epicuro de laude amicitiae dicta sunt.

Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem. Atqui haec patefactio quasi rerum opertarum, cum quid quidque sit aperitur, definitio est. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Videmusne ut pueri ne verberibus quidem a contemplandis rebus perquirendisque deterreantur? Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Homines optimi non intellegunt totam rationem everti, si ita res se habeat. Utilitatis causa amicitia est quaesita.

• Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere?
• Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt.
• Conclusum est enim contra Cyrenaicos satis acute, nihil ad Epicurum.
• Animi enim quoque dolores percipiet omnibus partibus maiores quam corporis.

Quo modo? Itaque in rebus minime obscuris non multus est apud eos disserendi labor. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Roges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacuitas doloris, divitiae, valitudo; Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Equidem e Cn.

Tria genera cupiditatum, naturales et necessariae, naturales et non necessariae, nec naturales nec necessariae. An hoc usque quaque, aliter in vita? Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Graccho, eius fere, aequalí? Quid de Pythagora? Cuius ad naturam apta ratio vera illa et summa lex a philosophis dicitur. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Quid nunc honeste dicit? Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn.

Quid, si non sensus modo ei sit datus, verum etiam animus hominis? Ne vitationem quidem doloris ipsam per se quisquam in rebus expetendis putavit, nisi etiam evitare posset. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Qui autem de summo bono dissentit de tota philosophiae ratione dissentit. Num igitur dubium est, quin, si in re ipsa nihil peccatur a superioribus, verbis illi commodius utantur? Neminem videbis ita laudatum, ut artifex callidus comparandarum voluptatum diceretur. Qui est in parvis malis. Memini vero, inquam;

Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Rationis enim perfectio est virtus; Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius.

Ratio quidem vestra sic cogit. Tertium autem omnibus aut maximis rebus iis, quae secundum naturam sint, fruentem vivere. Contemnit enim disserendi elegantiam, confuse loquitur. Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Ex quo illud efficitur, qui bene cenent omnis libenter cenare, qui libenter, non continuo bene.

Id est enim, de quo quaerimus. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Mihi quidem Homerus huius modi quiddam vidisse videatur in iis, quae de Sirenum cantibus finxerit. Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus; Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Positum est a nostris in iis esse rebus, quae secundum naturam essent, non dolere; Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Graecis hoc modicum est: Leonidas, Epaminondas, tres aliqui aut quattuor; Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis.