Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Audeo dicere, inquit. Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Duo Reges: constructio interrete. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt.

• Ex quo magnitudo quoque animi existebat, qua facile posset repugnari obsistique fortunae, quod maximae res essent in potestate sapientis.
• Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem?
• At cum de plurimis eadem dicit, tum certe de maximis.

1. In quo etsi est magnus, tamen nova pleraque et perpauca de moribus.
2. Nescio quo modo praetervolavit oratio.
3. His enim rebus detractis negat se reperire in asotorum vita quod reprehendat.
4. Sedulo, inquam, faciam.

Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem. Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Quis Aristidem non mortuum diligit? Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; At, si voluptas esset bonum, desideraret. Eadem nunc mea adversum te oratio est.

Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur. Si ista mala sunt, in quae potest incidere sapiens, sapientem esse non esse ad beate vivendum satis. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Quis tibi ergo istud dabit praeter Pyrrhonem, Aristonem eorumve similes, quos tu non probas? Sapiens autem semper beatus est et est aliquando in dolore; Ita fit beatae vitae domina fortuna, quam Epicurus ait exiguam intervenire sapienti. Quae est igitur causa istarum angustiarum? An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Suam denique cuique naturam esse ad vivendum ducem. Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius.

At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Quare conare, quaeso. Luxuriam non reprehendit, modo sit vacua infinita cupiditate et timore. Praeclarae mortes sunt imperatoriae; Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate.

Tubulo putas dicere? Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers? Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers? Negabat igitur ullam esse artem, quae ipsa a se proficisceretur; Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus.

• Nam si beatus umquam fuisset, beatam vitam usque ad illum a Cyro extructum rogum pertulisset.
• Sed haec ab Antiocho, familiari nostro, dicuntur multo melius et fortius, quam a Stasea dicebantur.
• An potest cupiditas finiri?

Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Tria genera cupiditatum, naturales et necessariae, naturales et non necessariae, nec naturales nec necessariae. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint.

1. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt.
2. Memini vero, inquam;
3. Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet.
4. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua.

Quid iudicant sensus? Causa autem fuit huc veniendi ut quosdam hinc libros promerem. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. Quod, inquit, quamquam voluptatibus quibusdam est saepe iucundius, tamen expetitur propter voluptatem. Nam illud quidem adduci vix possum, ut ea, quae senserit ille, tibi non vera videantur. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum.

Hoc enim identidem dicitis, non intellegere nos quam dicatis voluptatem. Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; At iste non dolendi status non vocatur voluptas.

Collatio igitur ista te nihil iuvat. Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata.

1. Qui enim voluptatem ipsam contemnunt, iis licet dicere se acupenserem maenae non anteponere.
2. Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata.
3. Nec vero pietas adversus deos nec quanta iis gratia debeatur sine explicatione naturae intellegi potest.
4. Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias?
5. Vide, quaeso, rectumne sit.
6. Qui si omnes veri erunt, ut Epicuri ratio docet, tum denique poterit aliquid cognosci et percipi.

Bonum incolumis acies: misera caecitas. Nam diligi et carum esse iucundum est propterea, quia tutiorem vitam et voluptatem pleniorem efficit. Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Qua igitur re ab deo vincitur, si aeternitate non vincitur? Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Animum autem reliquis rebus ita perfecit, ut corpus; Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est.

Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Ita cum ea volunt retinere, quae superiori sententiae conveniunt, in Aristonem incidunt; Quid est enim aliud esse versutum? Deinde qui fit, ut ego nesciam, sciant omnes, quicumque Epicurei esse voluerunt?

Cui Tubuli nomen odio non est? Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Quonam, inquit, modo? Nihil illinc huc pervenit. Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis.

• Qui enim voluptatem ipsam contemnunt, iis licet dicere se acupenserem maenae non anteponere.
• Si longus, levis dictata sunt.
• Sed quid ages tandem, si utilitas ab amicitia, ut fit saepe, defecerit?
• Nunc agendum est subtilius.
• Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest.

Dici enim nihil potest verius. Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Qua igitur re ab deo vincitur, si aeternitate non vincitur? Dicimus aliquem hilare vivere; Itaque ab his ordiamur. Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum.

Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Quae cum dixisset, finem ille. Superiores tres erant, quae esse possent, quarum est una sola defensa, eaque vehementer. Tanta vis admonitionis inest in locis; Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Inquit, dasne adolescenti veniam?

Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere. Quae cum essent dicta, discessimus. At enim hic etiam dolore. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. ALIO MODO. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Est enim tanti philosophi tamque nobilis audacter sua decreta defendere. De hominibus dici non necesse est. Eadem nunc mea adversum te oratio est.