Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Sed nimis multa. Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Duo Reges: constructio interrete. Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Itaque ab his ordiamur.

• Aufert enim sensus actionemque tollit omnem.
• Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere.
• Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata.
• Nec enim ignoras his istud honestum non summum modo, sed etiam, ut tu vis, solum bonum videri.

Gracchum patrem non beatiorem fuisse quam fillum, cum alter stabilire rem publicam studuerit, alter evertere. Idemne, quod iucunde? Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Ita similis erit ei finis boni, atque antea fuerat, neque idem tamen;

1. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod.
2. Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur?

Si est nihil nisi corpus, summa erunt illa: valitudo, vacuitas doloris, pulchritudo, cetera. Animum autem reliquis rebus ita perfecit, ut corpus; Hosne igitur laudas et hanc eorum, inquam, sententiam sequi nos censes oportere? Atqui eorum nihil est eius generis, ut sit in fine atque extrerno bonorum. Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Deprehensus omnem poenam contemnet. At iam decimum annum in spelunca iacet. Hic nihil fuit, quod quaereremus.

Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit. Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; Laboro autem non sine causa; Idem adhuc; Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus.

• Eodem modo is enim tibi nemo dabit, quod, expetendum sit, id esse laudabile.
• Beatus sibi videtur esse moriens.
• Atqui perspicuum est hominem e corpore animoque constare, cum primae sint animi partes, secundae corporis.
• Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur;

Hos contra singulos dici est melius. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Itaque ab his ordiamur. An dolor longissimus quisque miserrimus, voluptatem non optabiliorem diuturnitas facit? Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Non potes, nisi retexueris illa.

Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Praeteritis, inquit, gaudeo. Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit? Quorum altera prosunt, nocent altera. Refert tamen, quo modo. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Quis negat? Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt.

Itaque ab his ordiamur. At enim, qua in vita est aliquid mali, ea beata esse non potest.

Non est igitur voluptas bonum. Nos commodius agimus. Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem? Haec dicuntur inconstantissime. Sed ad rem redeamus; Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? Ipse Epicurus fortasse redderet, ut Sextus Peducaeus, Sex. An est aliquid, quod te sua sponte delectet?

Quod idem cum vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant. Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Deinde dolorem quem maximum? Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur.

Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. In quo etsi est magnus, tamen nova pleraque et perpauca de moribus. Quod quidem iam fit etiam in Academia. Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum. Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi.

Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; In schola desinis. Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Causa autem fuit huc veniendi ut quosdam hinc libros promerem. Primum quid tu dicis breve? Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum.

1. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur?
2. Naturales divitias dixit parabiles esse, quod parvo esset natura contenta.
3. Atqui haec patefactio quasi rerum opertarum, cum quid quidque sit aperitur, definitio est.
4. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit?
5. Num igitur dubium est, quin, si in re ipsa nihil peccatur a superioribus, verbis illi commodius utantur?

• Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis.
• Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere?
• Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis;
• Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio?
• Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est?

Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Quam tu ponis in verbis, ego positam in re putabam. Pisone in eo gymnasio, quod Ptolomaeum vocatur, unaque nobiscum Q. Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur. Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum.

1. Tum Lucius: Mihi vero ista valde probata sunt, quod item fratri puto.
2. Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur.
3. Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum.
4. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat?
5. Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere.

Falli igitur possumus. Stoicos roga. Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit? Vestri haec verecundius, illi fortasse constantius. Vidit Homerus probari fabulam non posse, si cantiunculis tantus irretitus vir teneretur;

Res enim fortasse verae, certe graves, non ita tractantur, ut debent, sed aliquanto minutius. Cur ipse Pythagoras et Aegyptum lustravit et Persarum magos adiit? Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Hic Speusippus, hic Xenocrates, hic eius auditor Polemo, cuius illa ipsa sessio fuit, quam videmus. Cur ipse Pythagoras et Aegyptum lustravit et Persarum magos adiit? Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur.

Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Roges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacuitas doloris, divitiae, valitudo; Quod cum dixissent, ille contra. Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret.